Gjatë udhëtimeve të mia të shpeshta në Kosovë me prindërit shpesh vizitonim të afërmit. Natyrisht që i hoqëm këpucët përpara se të kalonim pragun e derës. Pastaj kur erdhi koha për t’u larguar, vura re se këpucët tona ishin rreshtuar drejt hyrjes. Shqiptarët janë të çmendur për rregullimin kur vjen puna tek shtëpia e tyre, ndaj këtë ia atribuova këtij zakoni të vogël. Megjithatë, nuk ishte shumë praktike të vishje këpucë, sepse duhej të rrëshqitje këmbën brenda duke u kthyer 180 ° (Edhe nëse praktika më e zakonshme ishte t’i kapje dhe t’i ktheje në drejtim të ecjes). Duke qenë se jam rritur në Zvicër, domethënë duke pasur një mendje racionale dhe duke dashur të maksimizojë kohën e tij duke veshur këpucë, thellësisht mendova se do të ishte më praktike t’i ktheja këpucët në drejtim të ecjes. Një herë e mora guximin dhe me naivitet pyeta një teze, sepse shpesh janë ato që i bëjnë këto detyra, pse të mos i kthejmë këpucët anasjelltas. Dhe përgjigja ra nga qielli, e qartë: « Nëse i ktheni në drejtimin tjetër, kjo do të thotë që dëshironi që mysafiret të largohen ». Unë kisha zbritur në një botë tjetër, u magjepsa nga ajo përgjigje dhe ishte përmes llojeve të detajeve të ngulitura kulturalisht që fillova të tregoja një magjepsje të thellë me këtë vend dhe njerëzit e tij.